ul. Bożego Ciała 26, 31-059 Kraków, tel. (+48) 12-430-59-95

Parafia Bożego Ciała w Krakowie

Parafia Bożego Ciała

parafia

Wraz z fundacją miasta powstała też nowa parafia, która otrzymała tytuł Bożego Ciała. Parafia w dokumentach Stolicy Apostolskiej wymieniona została po raz pierwszy w 1343 roku.

 

 Od chwili ustanowienia  do 1405 roku zarządzali nią duchowni diecezji krakowskiej. Pierwszym z proboszczów diecezjalnych był ks. Jarosław, ostatnim zaś ks. Jan z Cieszyna. W 1405 roku parafię przejęli kanonicy regularni laterańscy osadzeni tutaj przez króla Władysława Jagiełłę i biskupa Piotra Wysza. Na przestrzeni wieków zmieniały się granice administracyjne parafii, ale mimo wszystko to ona nadawała zawsze duchowy i kulturalny rytm życiu miasta.

Przynajmniej od 1346 roku działało przy parafii arcybractwo Najświętszego Sakramentu, skupiające w swoich szeregach możnych i ubogich, królów, senatorów i wiele wybitnych osobistości naszej polskiej historii.

Słynne w tej parafii były doroczne odpusty z okazji uroczystości Bożego Ciała. Kazimierski kościół farny traktowany był od początku jako sanktuarium Najświętszego Sakramentu. W samo święto, a także przez całą jego oktawę ściągały na Kazimierz liczne pielgrzymki z całego Krakowa w uroczystym pochodzie, ze śpiewem pieśni, chorągwiami, feretronami i orkiestrą; strzelano przy tym z dział i rusznic. Robiło to zazwyczaj tyle hałasu wokół kościoła i w samej świątyni, że w XVI wieku zaczęto wyznaczać dni dla pielgrzymek z poszczególnych kościołów krakowskich. Pielgrzymowanie odpustowe zamykała zawsze procesja eucharystyczna z kościoła katedralnego na Wawelu, której przewodniczył najczęściej biskup.

Scholarowie szkoły parafialnej wystawiali w kościele okolicznościowe misteria, z których najgłośniejszym było wniebowstąpienie Chrystusa. W przeddzień uroczystości ustawiano w prezbiterium na specjalnym podwyższeniu ozdobionym girlandami, zielenią i światłami figurę zmartwychwstałego Jezusa, którą nazajutrz, w czasie sprawowanej liturgii, specjalna „machina” unosiła aż pod sklepienie świątyni. Ze względu na ten obrzęd część sklepienia w prezbiterium była pomalowana na niebiesko i ozdobiona złotymi gwiazdkami. Misterium przyciągało tłumy gapiów nawet z podkrakowskich wsi, którzy wiwatowali na widok Pana „wstępującego do nieba”. W XVII wieku biskup krakowski zakazał urządzania misterium, bo więcej w tym było spektaklu niż prawdziwej pobożności, a zdarzały się też kradzieże i inne gorszące sceny.

Od XIV wieku parafia prowadziła szkołę, w której studiowali m.in. błogosławiony Stanisław Kazimierczyk oraz Andrzej Frycz Modrzewski, zaś rektorami byłi w większości wybitni mistrzowie Akademii Krakowskiej, jak np. Jan Orienth, Jan z Ludziska, Stanisław Selig, Maciej Treter czy Paweł Przytułowicz. Początkowo szkoła mieściła się w jednej z kamienic przy dzisiejszej ul. Józefa. W 1530 roku prepozyt Jan Niczkoniusz przeniósł ją do nowego budynku w obrębie murów klasztornych, dzisiaj ul. Bożego Ciała 24. W pierwszej połowie XIX wieku szkoła przeszła pod zarząd władz cywilnych, a następnie zamknięta.

Na przełomie XIX i XX wieku parafia dała się poznać z szerokiej działalności Konferencji św. Wincentego a Paulo na rzecz ubogich i potrzebujących. Jej długoletnim prezesem był ks. Józef Augustyn Błachut (+1927), którego nazywano powszechnie „ojcem krakowskich dziadów”. Do parafii ściągały codziennie dziesiątki żebraków i bezdomnych z całego Krakowa w poszukiwaniu pomocy. Ich widok wpłynął zdecydowanie na koleje życia malarza Adama Chmielowskiego, dzisiaj świętego Brata Alberta. Pierwszy z jego przytułków stanął właśnie w obrębie parafii Bożego Ciała przy ul. Krakowskiej.

Czas jednak zająć się kościołem, prawdziwą chlubą i ozdobą Kazimierza, symbolem potęgi artystycznej dawnych jego mieszczan oraz zakonu kanoników regularnych laterańskich. Najpierw powiemy o jego fundacji i budowie, następnie opiszemy go od zewnątrz, a dopiero potem wejdziemy do środka.

albumpi-034